سکانس اول اتوبان حقانی، حوالی ساعت ۷ شب، حوالی آذر ماه ۹۴. ح گفته بود پاشو بیا کافه. ترافیک وحشتناک چهارراه جهان کودک. گوگل به من اخطار داده بود که حقانی نروم، بنبست است؛ اما گوش نکردم. هنوز نمیدانم چرا. یک ساعتی ترافیک من را معطل کرد. در حالی که چند صد متر بیشتر با مقصد فاصله نداشتم. توی ماشین مهدی یراحی آلبوم آخرش را میخواند. «برای تو این تموم شدن، عجیبه که انقد عادیه...» و من فکر میکردم که چرا بیخود و بیجهت درگیر بازیای شده بودم که به من ربطی نداشت و همهی چیزها روی سر من خراب شده بود. خودم را در موقعیت ترانهای که یراحی میخواند قرار میدادم و تصور میکردم که موقعیت مثلاً جدی بوده

تلخ، تلخ، تلخی. با هیچ واژهی دیگری نباید نوشتن دربارهی این فیلم را شروع کرد. فقط همین که من نوشتم. واقعاً فیلم تلخی است و هیچ کلمهی دیگری حتی تراژدی نمیتواند عمق آن را توصیف کند. از همان فیلمهایی است که اگر اصغر فرهادی خودمان میساخت، متهم به سیاهنمایی میشد! ولی خب خوشبختانه یا متأسفانه فرهادی این فیلم را نساخته و کنت لونرگان زحمتش را کشیده. پس چنین برچسبی به او نمیزنیم. اگر خود قصه را کنار بگذاریم، شیوهی روایت آن فوقالعاده است. ما شخصیت لی چندلر (کیسی افلک) را در زمان حال میبینیم و گذشتهی او در کنار روایت زمان حال او روایت میشود. فلشبکها فوقالعادهاند. از آن فوقالعادهتر سبک

وقایع دههی شصت و پنجاه شمسی برای منی که در آن زمان در این دنیا نبودهام و در عین حال به تاریخ معاصر ایران علاقهمندم، مسئلهی جذابی است که تا دههی حاضر در سینمای ما به آن پرداخته نمیشد. در موضوع صحت تاریخی وقایع هیچ بحثی ندارم. همه میدانیم که تاریخ را فاتحان مینویسند و همیشه موافقان و مخالفان زیادی وجود دارد. در سینما فیلمی را میپسندم که خوب باشد، هر چند روایتش به زعم بعضی تحریفشده باشد. شاید یکی از دلایلی که تا الان به سراغ این مسائل تاریخی نرفته بودیم، نداشتن یک کارگردان خوب و کاربلد بود. اگر آمریکاییها برای به تصویر کشیدن تاریخشان کسی مثل اسپیلبرگ را دارند، ما هم شخص توانمندی به م

میخواستم یادداشتم را با عبارت «ما طرفداران دیسی کامیکس» آغاز کنم، اما کمی دربارهاش فکر کردم و دیدم بیمعنی است. البته که من شخصیتهای دیسی را بیشتر میپسندم، اما از طرف دیگر هم همیشه عاشق دنیای سینمایی مارول بودهام و تکتک فیلمهایش (کموبیش) مرا مجذوب خود کرده. با دیدن فیلمهای انتقامجویان ۱ و ۲ و دنبال کردن خبرهای ساخت قسمتهای سوم و چهارم به کارگردانی برادران روسو (که مطمئنم فیلمهای خارقالعادهای خواهند بود) غبطه خوردهام که چرا دنیای سینمایی دیسی در همان ابتدا بدجوری شکستخورده و یا چرا کسی مثل جاس ویدون را ندارد که بیاید و دنیایش را نجات دهد! این را از همینجا داشته باشید که آ

از زمانی که فیلم را دیدم، خودم را متعهد کردم به تبلیغ و نوشتن برایش. تا به امروز هر جا که توانستهام از خوبیهای این فیلم گفتم. فیلمی که با شایستگی تمام تا الان هفتمین فیلم پرفروش سال ۹۶ است. اما به نظرم برایش کم است. آن طور که باید و شاید برایش تبلیغ نشد و نمیشود و یکی از بهترین فیلمهای سال دارد از دست خیلی از مخاطبان میرود. این را از منی داشته باشید که معمولاً سرخود فیلمی به کسی معرفی نمیکنم و اگر هم بکنم، شاید سالی یک یا دو فیلم ایرانی باشد: برادرم خسرو را حتماً ببینید. «برادرم خسرو» از آن فیلمنامههای پختهای دارد که کاملاً مشخص و روشن است که نویسنده بر شخصیتها و ویژگیهای آنها و